เราก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมเราถึงเปนเพื่อนกันไม่ได้

 

เราเปนฝ่ายผิดหรอ ที่เธอมีคนอื่น

 

ผิดหรอที่เราทนไม่ได้แล้ว

 

เรื่องมันก้อนานมาแล้วนะ

 

เราอุส่าห์ทำใจอยู่ตั้ง 2 ปี

 

 

เพื่อที่เธอจาให้เวลาเราคิด 10 วิ ว่าจากลับมาคบกันไหม

 

เพื่อที่เธอจาบอกว่าเธอยังรักเรา ไม่เคยลืมเรา (แต่ไม่เคยติดต่อเราก่อน)

 

เพื่อที่เธอจาบอกว่า ถ้าไม่เหมือนเดิมก้ออย่าเจอ อย่าคุยกันอีกเลยย

 

"ลาก่อน"

....

....

 

ตึง!!

 

อยากจะบอกว่า รักนะ แต่เราคงไม่กลับไปคบกันอีกแล้วล่ะ

 

ขอโทดด้วยที่กลัวการกลับไป ขอโทดด้วยที่เชื่อใจไม่ได้อีก

 

เราให้อภัย แต่เราคงไม่สามารถลืมช่วงเวลาที่มันทรมานได้

 

ขอโทดจิงๆ

 

 

ปล. และแล้วก้อยังไม่ได้เบอร์โทรศัพท์ อาจารย์เข้ม กะ พี่ติ๊ก

 

แล้วฉันจากลับไปซ้อมอ่ะ คิดถึงแก๊งค์ลูกเป็ดจัง ลืมกันรึยัง?

 

 

อีกแล้ว ทามมายไม่รุ รุแต่ว่าเหงา

 

เปนความรุสึกที่ไม่มีเหตุผลจริงๆ

 

ดูมันทึมๆ อึนๆ แปลกๆ ล่องลอย

 

เปิดเทอมดูเหมือนจาครื้นเครง

 

แต่จริงๆแล้วมานม่ายเลยอ่ะ

 

ม่ายรุจาทำอาราย

 

ม่ายรุจาไปไหน

 

ไม่อยากกลับบ้านเรวๆ

 

แต่ก้อไม่รุจาทำอาราย

 

กลับไปก้อเหมือนอยู่คนเดียว

 

เด๋วนี้ชอบฟังเพลงเศร้า ฟังแล้วมานก้อยิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่

 

ท่วงทำนองเพลงมานเจาะอารมณ์มาก(แม้จาแปลไม่ออกก็ตาม)

 

ทำตัวยังกะคนอกหัก ทั้งๆที่ไม่มีใครให้หักอก

 

...

 

..

 

เฮ้ออ!!

 

เมื่อไรชีวิตจามีอะไรๆเหมือนในนิยาย

 

บางทีเราอาจจะฝันมากไป

 

แต่เราก็เต็มใจที่จะอยู่ในโลกของความฝัน

 

ในเมื่อโลกของความจริงนั้นมันเงียบเหงาเกินไป

 

อยากจะหลับไปตลอด หลับและฝันถึงสิ่งต่างๆ

 

ผู้คน ต้นไม้ ฟากฟ้า ดวงดาว และเรื่องราวที่ไม่มีทางเป็นจริง

 

มีปัญญาทำได้แค่เพ้อ พร่ำเพ้อไปวันๆ

 

เกิดมาเพื่อหายใจทิ้งรึไงเนี่ย

 

ไม่มีเป้าหมายในชีวิต

 

 

ไม่มีสิ่งสำคัญ

 

 

 

ไม่มีความหวัง

 

 

 

 

ไม่มีกำลังใจ

 

 

 

 

 

ไม่มีอะไรเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เด๋วจาไปออสเตรเลียแล้วนะคะเพื่อนๆ กลับวันที่ 21 เมษายน หรืออาจจานานกว่านั้น

 

อดเล่นสงกรานต์เลย ให้ตายสิพับผ่า!! คิดซะว่าหนีร้อน ที่เมลเบิร์น 21 องศาเซล

 

แต่ที่เมืองไทย 41 องศาเซล เหอะ!!ร้อนจนเม็ดเลือดขาวกลายเปนเม็ดเลือดดำแล้ว

 

แต่คราวนี้ไปอยู่บ้านน้า ไปเที่ยวคนเดียว ตายแน่ กลัวหลงทาง ภาษาก้อยิ่งโง่ๆอยู่

 

แต่เราว่าอาจจาตายตั้งแต่แอร์พอร์ตแล้ว อาจจามึนจนหาทางออกไม่เจอ

 

หรือไม่ก้อโดนจับข้อหาลักลอบนำของหนีภาษีเข้าประเทศ (เว่อไปมั้ย?)

 

จริงๆแล้ว กะว่าจาไปตามหาเนื้อคู่ที่นั่น (หมายถึงคนไทยที่อยู่ที่นั่น O_O')

 

แบบวางแผนไว้ว่า หลงทาง แล้วก้อหาคนไทยที่หน้าตาหล่อๆ แล้วขอให้เค้าช่วย

 

แล้วจากนั้นเราก้อชวนคุยจนเปนเพื่อนกาน และก้อขอเบอร์ไว้ในฐานะที่รุจักกานแล้ว

 

จากนั้นก้อแกล้งทำเปน ขอให้ช่วยพาทัวร์หน่อย หุหุหุ แค่คิดก้อหื่นแล้ววว!!!

 

พอจากลับก้อบีบน้ำตา แล้วกล่าวว่า "นายต้องไม่ลืมเรานะ ทาเคชิ (นามสมมุติ)"

 

เพ้อไปไกลแล้วกู แต่ถ้าได้เจงๆนะ จากลับมาเขียนนิยายสักเรื่อง 555

 

เพื่อนๆเปนกำลังใจให้เราด้วยนะคะ โหวตเบอร์หนึ่งค่ะ(ไม่ได้ประกวดนางงามเฟ้ย!!)

 

 

ปล.ได้ข่าวว่าไปอีก 2 วันนี้ ของยังไม่จัด เงินยังไม่แลก มัวแต่เล่นเกมส์

 

ปล.อีกที อยากได้ซีดี เซียนกระบี่พิชิตมาร ใครมี ใครเจอ บอกด้วย จาลงแดงแล้ว 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" เ ห ง า " 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ยิ่งอ่านนิยายน้ามเน่าแล้วมานก้อยิ่งเหงา อยากมีแฟนเปนลูกชายยมทูตผู้หล่อเหลามั่งจัง อยากมีคนที่ยอมตายให้เราม่างจัง

 

 อยากนอนหลับฝันถึงชายในฝันบ่อยๆ แม้ชายในฝันจะเปนแค่เงาดำๆ และมีเครื่องหมาย ? อยู่กลางตัว

เช้าวันหนึ่งตอนอยู่ ม.5 เวลาใกล้จาเข้าแถวแล้ว

 

ขณะที่กำลังเดินจาไปขึ้นรถหน้าปากซอย

 

เจอผู้หญิงแก่ๆคนนึง ขาพิการ เค้าเรียกเอาไว้

 

บอกว่าให้ช่วยเรียกรถแท๊กซี่ให้หน่อย

 

เพราะว่าเค้าเรียกแล้วไม่มีใครรับเค้าเลย

 

เราก้อเลยอยู่รอเรียกรถให้เค้า

 

ในใจก้อกัวไปไม่ทันเพราะ จามผ.แล้ว

 

แล้วก้อไปไม่ทันจิงๆ เหอะๆ แต่ก้อแอบภูมิใจนิดนึงว่า เปนคนดี 555

 

หลายวันต่อมาเราก็ออกจากบ้านสายอีกเช่นเคย

 

แล้วเราก็เจอผู้หญิงคนนั้นอีก เราก้อเลยถามเค้าว่าให้ช่วยอารายไหม

 

เค้าก็ให้เราเรียกแท๊กซี่ให้อีก เค้าจาไปโรงพยาบาล

 

แล้วพอดีพี่ที่เราปลื้ม กะลังจาไปโรงเรียนเหมือนกาน

 

เค้าก้อเรียกเรา เราก้อเลยบอกให้ไปก่อน

 

เรารอเรียกรถให้ป้าเค้าก่อน พอเสดแล้วพี่เค้าก้อยังรออยู่

 

ก้อเลยไปโรงเรียนพร้อมกาน(เคลิ้ม แอบดีใจ) สายโด่งเลยคราวนี้

 

จนเค้าเลิกตรวจแถวไปแล้ว เหอะๆ รอดตาย!!

 

อ่อๆวันนั้น 20 มิถุนายน 2547 วันเกิดน้องเรา

 

ตอนเยนเราไปหาซื้อของขวัญวันเกิดให้น้อง แถวหน้าโรงเรียน

 

เข้าไปซื้อพวงกุญแจที่ร้านๆนึง ราคาร้อยกว่าๆ

 

พี่คนขายก้อถามว่า นี่น้องคนที่ช่วยคุณยายเมื่อเช้าใช่ไหม

 

เราก้อบอกว่า ใช่ พี่เค้าก้อบอกว่านี่พี่เหนยายแกยืนตั้งนานแล้วไม่มีครายไปช่วยเลย

 

พี่อยู่ที่ร้านข้าวมันไก่ ฝั่งตรงข้าม เหนน้องช่วยคุณยาย น้องเปนคนดีมากเลย

 

พี่ลดราคาให้ละกาน เราเลยได้พวงกุญแจมาในราคา 60 บาท

 

รู้สึกดีมากๆเลยอ่ะ ดีใจที่ได้ลดด้วย ดีใจที่มีคนชมด้วย

 

ทำดีโดยที่ไม่หวังสิ่งตอบแทน สุดท้ายก้อมีคนเหนเองอ่ะ

 

นี่คือการทำความดีครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตเราละ

 

มานไม่ได้ยิ่งใหญ่ในด้านการกระทำ แต่ยิ่งใหญ่ในความรุสึกที่ได้รับ

 

รุสึกสุขสุดๆอ่ะ สุขแบบกรุ้มกริ่มๆอยู่กะตัวเอง ยิ้มกลับบ้านอ่ะ(คนอื่นงงอ่ะ)

 

แล้วก้อไม่ได้เล่าให้ครายฟังซะเท่าไร เพราะว่าลืมเล่า!!เหอะๆ

 

วันนี้เอามาลงสเปซ เพราะไปอ่านเวบธรรมะ เกี่ยวกะเรื่องกรรมมา

 

เลยนึกขึ้นได้ และก้อไม่อยากจะลืมเรื่องวันนั้น

 

และเพื่อเตือนตัวเองด้วย เพราะรุสึกว่าเด๋วนี้เริ่มจาเลวมากไปละ

 

ตอนนี้หันเข้าหาธรรมะละ ปลงโลก วุ่นวายซะเหลือเกิน

 

กะจาบวชละ ตอนปิดเทอม สนใจมาติดต่อเราได้นะ หาเพื่อนบวช

 

(แหม ยังไงก้อยังไม่บรรลุโสดาบันนาเฟ้ย ยังต้องการเพื่อนอยู่)

 

 

 

ปล.เราโดนซ่อมความประพฤติตอน ม.6 เพราะไปสายอยู่เปนนิจ

 

แล้วมีให้เขียนเรียงความ ความดีที่ฉันเคยทำ เราเขียนเรื่องนี้ไปเว้ย

 

แล้วต่อท้ายว่า เพราะงี้เลยไปสายไง เหอะๆ อาจารย์ขำเราใหญ่เลย

วันนี้ตอนหัวค่ำ ขณะอยู่ที่ป้ายรถเมล์เล็กหมอชิต

 

เรากะลังโทรคุยกะแม่อยู่ รอให้พ่อมารับ

 

ระหว่างนั้นมีวัตถุนึงถูกปาเฉียดหัวเราไป 2มิล ผมเราปลิวอ่ะ

 

แบบว่ารุสึกได้ แล้วก้อตกลงแตกบนถนน ปรากดว่าเปนขวดM150

 

ถ้าแม่งโดนนะ กูสลบชัวร์ ฟันธง!!

 

พอหันไปที่ตัวต้นเหตุมันเปนคนบ้านั่งอยู่เว้ยย แม่งหัวเราะใหญ่เลย

 

แล้วสักพักหน้ามานก้อเปี่ยนไป อยู่ดีๆตามานก้อเฉียงขึ้น ยังกะปีศาจ

 

แล้วยิ้มแบบโรคจิตสัดๆอ่ะ กุไม่ได้เพ้อนาเว้ย แม่งโคดน่ากัวอ่ะ

 

แล้วมานก้อลุกขึ้นแล้วเดินมาทางเราอ่ะ สยองว่ะ

 

แล้วกูก้อเหนท่าไม่ดี ก้อเลยเดินหนี แม่งเดินตามอ่ะ

 

แม่งน่ากัวจิง น่ากัวสุดๆอ่ะ กูเดินเรวสุดชีวิตไปที่ป้ายรถเมล์ใหญ่

 

แล้วรอให้พ่อมารับ พ่อกูให้กูเดินกลับไปที่ป้ายรถเมล์เดิม

 

เพราะรถเข้าไม่ได้ กูโคดกัวอ่ะ คนบ้าคนนั้นแม่งโดนฟันหลังเหวอะเลยอ่ะ

 

ดีนะแม่งโดนวินมอไซด์จับไว้อยู่ กูเลยรีบวิ่งไปขึ้นรถ

 

รอดมาได้ อย่างหวุดหวิด

เฮ้อออออออออ เบื่อจัง

 

ทามมายชีวิตมานดูทึมๆ มึนๆ น่าเศร้า

 

มีคนพูดว่าถ้าสูญเสียความมั่นใจว่าเราทำได้ไป เราก้อจาทำไม่ได้

 

แต่กูทำไม่ได้เจงๆนี่หว่า กูพยายามที่จามั่นใจ

 

แต่ทุกครั้งที่มั่นใจแต่ทำไมมานไม่ดีล่ะ

 

 

ทำไมเวลาตั้งใจ ถึงมีคนบอกว่า ตั้งใจเกินไป

 

ทำไมเวลาพยายาม ถึงมีคนบอกว่า เครียดเกินไป

 

ไม่เข้าใจว่า การตั้งใจ มีคำว่าเกินไปด้วยหรอ

 

ช่างเหอะ!! ตั้งใจไป งานก้อเหี้ยอยู่ดี

 

ถึงไม่ตั้งใจ งานก้อเหี้ยอีกอ่ะแหละ

 

 

ทำไมเวลาถาม ถึงมีแต่คนหาว่าโง่

 

คนเราสามารถรู้สิ่งต่างๆมาตั้งแต่เกิดหรอ?

 

ทุกคนมีครั้งแรกที่รู้ ที่เริ่มต้นมาจากกานไม่รู้ก่อนไม่ช่ายรึไง?

 

การที่ไม่รู้ แล้วเสือกทำตัวรู้ มานไม่โง่กว่าหรอ?

 

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ หรือว่า เราคิดผิดไปเอง

 

 

แล้วทำไมเราต้องอยู่ในกรอบตลอดเวลา

 

กฏระเบียบทำให้มีวินัย แต่ไม่มีวิสัยทัศน์

 

เมื่อไปไหนไม่ได้ ก้อไม่เหนอาราย

 

เมื่อไม่เหนอาราย ก้อคิดไม่ออก

 

เมื่อคิดไม่ออก ก้อคือ...คิดไม่ออก

 

 

ทำไมเวลารักใครแล้วถึงไม่พอใจกับผลที่ได้

 

ในเมื่อนั่นเปนสิ่งที่ตัวเองเลือกเอง ไม่ใช่หรอ

 

แล้วมานจำเปนหรอที่ คนๆนั้นต้องรักตอบในเมื่อไม่เต็มใจ

 

ซึ่งในบางครั้งก้อยังไม่สามารถแน่ใจได้เลยว่า รักจริงรึป่าว

 

การเสแสร้งไม่ใช่เรื่องที่ดี แต่การที่ทำร้ายคนอื่นมานก้อน่าเศร้า

 

การให้ความหวังเปนสิ่งที่ไม่ดี แต่ถ้าไม่ให้ก้อหาว่าไม่ยอมเปิดใจ

 

มีคนพูดว่า รักคนที่รักเราดีกว่า แต่ถามหน่อยว่าทำได้เจงหรอ

 

ความรักมานบังคับกานได้หรอ ถ้าไม่รักก้อฝืนไม่ได้หรอก

 

ถึงคบไป แล้วมีความสุขหรอ?

 

 

 

ปล. โลกที่น่าเบื่อ เหนื่อยจัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เออนี่ๆ พวกแกเคยได้กลิ่นหน้าหนาวกานม่ะ?

 

ทามมายแม่บอกว่าหน้าหนาวมานต้องเยนดิ มานไม่มีกลิ่นซะหน่อย

 

แต่เราได้กลิ่นหน้าหนาวทุกปีเลยอ่ะ ไม่รุสึกหรอ

 

กลิ่นมานจาแห้งๆอ่ะ แต่สดชื่นอ่ะ

 

มานไม่ได้หอมหรือเหม็นเว้ยยย แต่พอได้กลิ่นแล้วรุสึกดี

 

เหมือนพวกกลิ่นโอโซนล่ะมั้งง

 

แต่สูดมากๆ น้ำมูกจาไหล เพราะเปนหวัด

 

อ้อๆ นึกออกแล้ว!! เหมือนกลิ่นแอร์ในห้างอ่ะ แต่สดชื่นกว่า

 

ลองตื่นมาสูดดมกานนะคะ พี่น้องงง!!!